Bij het afstuderen van

Wouter Klein

Velderman

Ondanks de uitbundige kleuren en de herkenbare vormen is het afstudeerwerk ' This is the business we've chosen ' van Wouter Klein Velderman een stug beeld. Een metalen rek dat als een stellage uit een depot oprijst; de logo-of fruitautomaat-achtige vormen die op de schappen staan; zo ingewikkeld is het niet, en toch laat dit beeld zich niet 'lezen'. Op het Brusselse pleintje waar het staat loop ik er omheen en er onderdoor. Ik kijk omhoog en neem afstand, stap dan in de openbare lift die het laaggelegen plein met de hoger gelegen stad verbindt, en beweeg   omhoog en weer omlaag met uitzicht op de verschillende etages van het beeld.   Het biedt mooie aanzichten, maar blijft een wezensvreemd element. Ik zoek in mijn eigen depot naar aanknopingspunten; Claes Oldenburg, John Körmeling, Tobias Rehberger, Frank Mandersloot. Het raakt kant noch wal. Ik zoek naar aanknopingspunten in de omgeving, maar vindt eigenlijk alleen een verband tussen de etages en de lift op het plein. Het kunstwerk van Wouter Klein Velderman lijkt alleen op zichzelf. Dat is knap.

Stug ja, vreemd, niet passend en toch volkomen op zijn gemak - autonoom. Wouter Klein Velderman maakte er de laatste jaren meer van. Vaak, niet altijd, anecdotischer dan dit beeld. Camping, roltrap, aanhanger, vrachtwagen, bloemenstal   - dat zijn beelden die raken aan de alledaagse wereld van de economie. Van transport, geld verdienen, geld uitgeven, zaken doen, opslag en overslag van mensen en goederen.   Het is niet genoeg ze zomaar naar de wereld van de kunst te transporteren. De versies die de kunstenaar maakt worden uit stof, zeil en hout opgetrokken, als vreemde familieleden van onze dagelijkse omgeving. Door hun nieuwe huid zie je ze opnieuw.

De kunstenaar neemt daarmee afstand van het oorspronkelijke nut en doel van het voorwerp en gaat aan de slag. Een bloemenstal wordt een aaneenschakeling van volumes, allemaal in hetzelfde materiaal uitgevoerd. Belangrijker dan de vraag of het origineel nog herkenbaar is, is de vraag of de naden van de stof die hij gebruikt, naar binnen of naar buiten geslagen worden. Zo krijgt de oude vorm een nieuw gezicht en een ander ritme.

De andere, veel cryptischer vormen van tentstof die Wouter Klein Velderman maakte, vinden hun oorsprong elders, bijvoorbeeld in de kunst. Jeroen Bosch was zo'n inspiratiebron; wat eruit kwam waren grote, hevig gekleurde vormen van stof die om staketsels gespannen waren. Hier zie je de kunstenaar niet zoeken naar betekenis, maar naar vorm, verhouding en kleur.

Het afstudeerwerk ' This is the business we've chosen' bestaat al niet meer; het hout is verwerkt tot kleurige dozen en kisten die de kunstenaar nu in zijn atelier gebruikt. Hij vraagt zich af of het juist is een werk te vernietigen, of om te bouwen tot iets anders. Het gebeurde eerder: de stof van de tenten   die hij voor een eerder werk gebruikte wordt nog steeds en steeds weer tot andere beelden genaaid. Het is een praktische, rücksichtloze benadering van het eigen werk, die de blik van de kunstenaar noodgedwongen naar voren richt.

Wouter stelt zichzelf en anderen lastige vragen. Tegelijk kan hij uitstekend relativeren en schept hij bovendien merkbaar plezier in het maken van zijn beelden, die niet alleen goed nadenken maar ook doorzettingsvermogen en handwerk vergen. Zonder een zekere koppigheid, in conceptuele maar ook in letterlijke zin, gaat het niet. Van beide bezit deze kunstenaar meer dan genoeg.

Met plezier heb ik in enkele grote stappen de ontwikkeling van Wouter Klein Velderman kunnen volgen, die uit het Sandberg Instituut alles heeft gehaald wat er in zat. Hij is zijn opleiding voorbij gegroeid; hij is klaar. Naar voren is de enige mogelijke richting.

Sacha Bronwasser 2008